5 zadziwiająco dobrych uczestników “Twoja twarz brzmi znajomo”

Twoja twarz brzmi znajomo to widowisko telewizyjne, które na antenie Polsatu oglądamy od 8 marca 2014 i które jest oparte na hiszpańskim formacie “Your Face Sounds Familiar”. Założenia programu są takie, że osoba ma się przebrać I zaśpiewać jak ktos znany. Po wielogodzinnym oglądaniu programu i przeczytaniu mnóstwa komentarzy podajemy listę najbardziej barwnych i zręcznych uczestników.

Zaskoczyło mnie pytanie, czy ten spektakl generuje coś nowego, czy tylko opiera się na nostalgii? Jeśli byłby tylko nostalgiczny w swojej treści, to dla mnie oglądanie byłoby stratą czasu. Myśląc (trochę) krytycznie, ten program pokazuje, że styl tworzy prawdziwą osobę. Człowiek, który używa tego stylu, nie jest tak istotny, jak charakterystyczny  i rozpoznawalny wygląd oraz specyficzna maniera, z jaką osoba odtwarza głos. Nostalgia nie wnosi niczego nowego, lepiej jest poszukiwać nowych rozwiązań. Wprawdzie program odwołuje sie do tego, co znamy, lubimy i pamiętamy, jednak niesie ze sobą powiew świeżości. W obronie tego programu powiem, że ta formuła to sposób na przywrócenie czy odświeżenie polskiej klasyki. To sposób na pokazanie swojego talentu poprzez wykorzystanie czyjejś uznanej przez wszystkich tożsamości.

Jednak czasem dzięki temu programowi mogliśmy zobaczyć szokujące zaskoczenia. Na przykład, granie osoby czarnoskórej nie każdemu się udałało, ale Katarzyna Skrzynecka zrobiła totak dobrze, że wszyscy zalali się łzami na myśl o apartheidzie czarnoskórych w Afryce i niewolnictwie Afroamerykanów nawet do lat 60. Ciężko było nie płakać przy piosence Louisa Armstronga. Personifikacja może mieć różne znaczenia. ale w każdym innym przypadku granie osoby innej rasy wyglądałoby groteskowo, jednak nie w przypadku kreacji pani Skrzyneckiej. To było mistrzostwo!.

Katarzyna Skrzynecka jako Louis Armstrong

Louis Armstrong jako dziecko był zaniedbany wychowawczo, włóczył się po ulicach, skąd trafił do zakładu poprawczego. Od szóstego roku życia znalazł się pod opieką Karnoffskich, żydowskiej rodziny pochodzącej z Litwy, która przyjęła go do siebie, karmiła i wychowywała traktując jak członka rodziny.

Katarzyna Skrzynecka dokonała niemożliwego, podjęła się zadania dla kobiety heroiczniego. Na potrzeby programu wcieliła się w inną płeć, inny kolor skóry i przejęła inne doświadczenia. W spektaklu artystka ukazuje starego mędrca, który śpiewa swój hymn miłości „Cóż za cudowny świat.”

Polecam również obejrzeć inny jej występ, gdzie wcieliła się w role Andrea Bocelli i Sarah Brightman jednocześnie. To znaczy, wystąpiła w dwóch płciach jednocześnie, jako dwie osoby śpiewające operę. To jest potężna metafora tego, jak ciało dostosowuje się do oczekiwań wizualnych I jak płata figla nasz mózg, który dzięki któremu widzimy I słyszymy dwie oddzielne postaci. To także dowód kunsztu I możliwości wokalnych Katarzyny Skrzyneckiej. Odwzorowanie w przedstawieniu było tak namacalne, że widzom trudno było zachować spokój.