5 zadziwiające uczestników Twoja twarz brzmi znajomo

Twoja twarz brzmi znajomo to jest widowisko telewizyjne, które wychodzi na antenie Polsatu od 8 marca 2014 i jest oparty na hiszpańskim “formacie” Your Face Sounds Familiar. Ten format polega na tym, że znana osoba ma przybrać w kogoś innego znanego. Po wielogodzinnym oglądaniu programu i przeczytaniu mnóstwa komentarzy lista najbardziej barwnych i zręcznych uczestników musi wyglądać tak.

Zaskoczyło mnie pytanie, czy ten spektakl generuje coś nowego, czy to tylko się opiera na nostalgie? Jeśli jest nostalgiczny w swojej treści, to dla mnie oglądanie było by stratą czasu. Myśląc (trochę) krytycznie, ten program doświadcza, że styl jest prawdziwą osobą. Człowiek, który używa tego stylu, nie jest tak ważny, jak ekstrawagancki rozpoznawalny wygląd. Nie lubię stanu nostalgii, wolę marzyć o możliwych światach. Jakby w obronę temu programu, powiem, że ten pokaz to sposób na przywrócenie polskiej klasyki. To sposób na przejęcie czyjejś tożsamości i pokazanie swojego talentu.

Jednak czasem wynikają szokujące zaskoczenia. Naprzykład, granie czarnej osoby nie każdym udałało się, ale Katarzyna Skrzynecka zrobiła totak mocno, że we szystkich lały łzy. Wiedząc o apartheidzie czarnoskórych w Afryce i niewolnictwie Afroamerykanów nawet do lat 60., ciężko nie płakać od piosenki Louis Armstronga. Personifikacja może mieć różne znaczenia. Ale we wielu innych numerach granie osoby innej rasy wyglądało dla mnie niepokojące.

Katarzyna Skrzynecka as Louis Armstrong

Zaniedbany wychowawczo włóczył się po ulicach, skąd trafił do zakładu poprawczego. Od szóstego roku życia znalazł się pod opieką Karnoffskich, żydowskiej rodziny pochodzącej z Litwy, która przyjęła go do siebie, karmiła i wychowywała traktując jak członka rodziny

Płeć I rasę. Zadanie dla kobiety heroicznie. spektakl ukazuje starego mędrca, który śpiewa swój hymn miłości „Cóż za cudowny świat.”

Polecam również sprawdzić jej inny występ, w role Andrea Bocelli & Sarah Brightman. To znaczy, że występuje w dwóch płciach jednocześnie, jako dwie osoby śpiewające operze. To jest potężna metafora tego, jak ciało dostosowuje się do oczekiwań wizualnych. Lustro w przedstawieniu było tak namacalne, że widzem trudno zachować spokoju. Przypominam też już podobna idea była u francuskiego muzyka,  Stromae – Tous les memes.